Abril e Revoluçao

"Pero yo no quiero la comodidad. Yo quiero a Dios, quiero la poesía, quiero el verdadero riesgo, quiero la libertad, quiero la bondad. Quiero el pecado."

12.1.08

facerse maiores

el foi el

o rapaz inglés, rubio, de ollos azuis
o rapaz máis guapo que coñecín
que me abrazou aos trece anos cando estabamos xogando ao Monopoly
e eu non entendía a metade do que me contaba pero non me importaba


el


casou

e hoxe vin unha foto da súa boda

4 Comments:

At 11:49 da tarde, Blogger oko said...

a xente que me rodea nos últimos tempos non quere casar nunca. os fillos non entran nos seus plans de futuro.

quizais algún día cambien de idea e acabe indo ás súas vodas.

pero é tan fermoso mirarse libre pra sempre...

(e non obstante sempre sorprende que alguén que coñeces, ou coñeciches, tome esas decisións. e quizais tan cedo. o mundo anda tolo)

 
At 1:49 da tarde, Blogger Paula N said...

e ló! casar estar á orde do día... non espera... CASOU!!!! pero cantos anos ten?? ai carallo como corre o tempo, un día destos embarazamosnos...buda keira que non!!!

cofi con jalletas ou caña e olivas na miña casa! convidote xelus!

 
At 3:19 da manhã, Blogger Arco_da_Vella said...

Xa, a verdade e que son sensacións xungass... un non sabe como reaccionar... o mellor é lembrarse sempre dese abrazo e da partida ao Monopoly... Quéroteee. Eu de momento non vou casar.. BIkoooss

 
At 6:42 da tarde, Blogger Andu said...

Pero quén carallo casou???????????

:O

 

Enviar um comentário

<< Home