Abril e Revoluçao

sempre

2009-04-25T19:58:00.001+02:00

2009-04-25T19:47:00.001+02:00

case catro anos despois

moitos moitos momentos de por medio e moitas cousas boas e malas que me trouxo e que non me trouxo, e despedidas e saúdos e mil historias

isto acaba

só agradecemento inmenso os que me visitades, os que me comprendendes

quedan aínda moitas pedras no camiño

2009-01-30T17:29:00.001+01:00

diría mentira se dixera que non me encanta este caos

o caos que creamos xuntos

e que o piso sexa unha comuna

cousas por aquí e vinilos dos Clash en vitrinas

e todo ten sentido

2008-12-09T12:47:00.000+01:00

e dando voltas aqui e alá ver blogs paxinas rancias acabar buscando no google de pura desesperacion

unha practica de coche que me deixou a espalda chunga dos nervios (demasiado atasco, peaton e pitidos para min)

que dende a despedida deume un baixon de azucar ou de desproteccion e non sei se limpar toda a casa en ataque frenetico ir a ver a Papa Noel sacarlle fotos ou tirarme no sofa a dormir e comer nata brecol queixo

pasta

de momento teño un flickr e ganas de vervos en nadal, moitas

e hoxe ainda queda tarde de mini estres e polo demais preciso organizarme ou non ainda que cousa insolita dende comezos de carreira non collia unha plancha

as peliculas chorras din 3 ou 4 verdades a veces hai que collelas e deixarse de teoria da loxica e non romperse a cabeza

toca escaquearse

tamen para eso fai falta experiencia

2008-11-30T23:52:00.000+01:00

ela

ela escribiu un tesouro

BABY

2008-10-15T14:03:00.000+02:00

you can never hold back spring

correndo do auditorio a rua nova

2008-10-10T14:23:00.003+02:00

Just thinking of a series of dreams

e cunde

2008-09-28T16:24:00.001+02:00

levo tanto tempo piando por unha tarde de domingo compostelana...
chegou

a veces non te das conta de canto queres as cousas/momentos/xente ata que non as tes

certo

certo

2008-09-13T17:03:00.002+02:00

a falta de nada interesante na rede na tele e demais escribo aquí

porque o traballo está fóra destas catro paredes a veces pero menos mal que cos seus comentarios me alegra a vida

que pereza e que sono esperemos ir despexándonos

tarde a tarde

nonon teño sono bueno si pero tamén resaca e é mentira que esté aínda moña

son todo recursos poéticos, teatrais

o café faime tanto mal e ben que non diferencio, non coma outras obsesións, tragar bágoas

que sempre estés aí para escoitarme

subiremos moitos Anglirus

e todo o que quedará :)

2008-09-07T17:37:00.002+02:00

dixenlle e pensábao "hoxe estou contenta, contenta"
por moitas cousas pero entre elas o ben que o pasamos no Bairro, que grande, que grande

deixemos aparte as obsesións persoais, os pozos de barrena e demais empadas mentais :)

ainda que rocemos o caixón aí estivemos e que risas, e que bo todo, os globos e a pedra, festas todos os días, cada día debería ser unha festa

que se aguante o sol e gustaríame mirar a Contador e a Nadal para sempre, son feliz entre deportes
(aínda que pensei que o odiaría moito moito)

a veces pasar de todo, brecol, nata, espaguetis, que máis dá e o colgado do xamón
moza volta da mazá grande que te botamos de menos

que grandes sodes todos, tolos, chalados e como me encanta compartir todotodo

contentacontenta que non se desinflen os ghlobos

tetete intentar cousas que estaban abandonadas, tests, exames, entrevistas que non quero facer, fotos, fotos e fotos

e risas sempre

2008-09-01T00:10:00.001+02:00

cada vez entendo menos e son máis feliz

se queredes que sorría cantade a quiniela

que chegou o momento que esperaba que merecen as horas aí dentro metida

a superación definitiva, non non chores máis

e o que quedará pero ahora no

ahora sentarse, cubatas e risas

bailar ata que se poida que estamos acabados
e ordenar ordenar ordenar

reciclaxe non solo emocional permanente

e berrar todo todo todo

2008-08-21T00:47:00.003+02:00

gustaríame non quedarme durmida mirándote, Harrison
sei que temos unha deuda pendiente

polo menos ordenei esto que me rodea

preciso voluntarios para cine ao aire e para buscar a alfombra que me caeu pola ventana e aos tres gatiños do bairro que saben andar en fila india

esta casa é hoxe, é cando non estades, menos casa e menos algo

e quitei o que xa sabedes, nova ubicación e quen sabe se última

seguirei ordenando
pensando
meditando
tomando palomitas

2008-08-10T00:05:00.000+02:00

aquí, no meu exilio non voluntario miro pelis e canto e obsesiónome con cousas
fago día tras día os mesmos platos

e xa canso da orixinalidade

aprendo

aprendo

e logo caio e aprendo máis

2008-08-06T15:29:00.000+02:00

xa paro
pero non o podo evitar
encantábame esta parella

Oh what you gonna do, Katie?
You're a sweet sweet girl
But it's a cruel, cruel world
a cruel, cruel world.

2008-08-05T01:06:00.002+02:00

aquí no verán

menos mal que hai quen axuda a non agobiarse pola ausencia (case total) de brisa

con vós
a veces
ata parece que cheira un algo a salitre, a sol e a moreneo, a crema do sol
xelados e ausencia de preocupacións

2008-06-19T02:02:00.001+02:00

faloche polo msn, empacho de nocilla

charlas varias e unha sensación coñecida
(dúas sensacións coñecidas)

teño que organizar esta leonera

The ice age is coming, the sun's zooming in...

2008-06-09T02:40:00.002+02:00

comezou a soar no Bartolo
entre motxo cervexa e partidas de futbolín futbolo

e de repente

emoción, está máis cerca do que os examesedemais

me deixaban pensar
a volta da esquina

e aínda non mo creo

aprendendo

2008-06-04T12:35:00.001+02:00

non me gusta demasiado esta máscara

pero dou golpes, deféndome

defensa propia que se lle vai facer

cousas das circunstancias

...

2008-05-28T10:25:00.001+02:00

igual non son moi lista
non, non son demasiado lista
pero sei catro cousas
e sei o recorte que miramos, máis pequenas, de Cartier Bresson
e do instante decisivo
indo pola costa aquela que en Cangas lle chaman a m31

e como empecei a pensar
esto debe ser interesante
e o xornalismo despois
e o vivir para as fotos de ahora
así que xa non necesito consellos, sei o que é

querer a cámara, querer dar voltas
conseguir vivir do que a un lle gusta

e non pegar puñetazos polos cartos

23

2008-05-26T11:23:00.000+02:00

gracias a todostodas polas felicitacións

cumplir anos ao voso lado lévase mellor ;)

prometo invitar a uns cacharros cando remate este agobio :D

chove, chove e chove

2008-05-24T00:16:00.002+02:00

e cando para...

volve a chover
eu saco fotos, memorizo, esquezo, non fumo, como donuts, penso, choro, río, río a gargalladas, canto, paseo, saco fotos, cargo con libros, tomo cafés que saben mal, súbome a parte de arriba do bar para ver coma o camarero come patatillas, choro, pillo catarros, vou ao Avante, non vou ao avante (quedo fóra, quedo na casa)
boto de menos
canto, paseo, miro OT, como cuscus, como brecol, como bollería industrial, intento non volver fumar
bebo cubatas
escapo da política e de calquera dos seus efectos consecuencias
boto de menos
axúdame Amy

río, escapo, entendo que a vida é filosofía, cancións, v de vendetta, libros, pensamentos, arte, creación, creación

ou polo menos non aspirar a nada máis, que tristes son algunhas persoas e canta amargura gardan no interior
e calo
e saco fotos, dou un paseo, tomo menos cañas e máis empanadillas
e así pasa todo
sen que nos deamos conta

chove, chove e chove máis
e nin o windguru da melloría

feliz 25 de abril

2008-04-25T22:27:00.003+02:00

Maia: "Mi Comandante, está arrestado; cumplo ordenes del Movimiento de los Capitanes."
-Comandante: "¿Qué? ¿Qué está diciendo? ¿En qué lio se está metiendo? Acuerdese capitán que prestó el juramento de fidelidad."
-Maia: "Lo sé mi Comandante, pero es al pueblo al que debemos fidelidad."
-Comandante: "Su carrera está acabada Maia, su ambición..."
-Maia: "¡Mi ambición es llevar este uniforme con dignidad. Soy un militar de carrera mi Comandante, he sido entrenado para obedecer. En Guinea he hecho cosas por la patria que mi conciencia condenaba, pero ahora sé que hay momentos en que la unica solución es desobedecer." [...]

pois eso,

desobedezan

2008-04-17T12:41:00.001+02:00

Sunset doesn’t last all evening
A mind can blow those clouds away
After all this, my love is up and must be leaving
It’s not always going to be this grey

e mentres...

London Calling

lixo emocional

2008-04-06T14:18:00.003+02:00

non e dificil ordenar os papeles, tirar con esto gardar aquelo

o difícil é loitar contra os recordos, entender que desprenderse das cousas non é esquecer, é só
o camiño cara adiante

:)

2008-03-11T13:58:00.004+01:00

"O educador mediocre fala. O bo educador explica. O educador superior demostra. O gran educador inspira"

William Arthur Ward

e xa nada máis que engadir

do abuso do poder

2008-02-29T15:27:00.002+01:00

ahora estás aí

pero estiveches aquí, onde estou eu/ti/nós

e seguro que non che gustaba que te criticaran
porque si
pero dábache igual
tiñas ilusión

así que ahora non te enfades por non tela

tes miles de cousas máis

outra vez Desayuno con Diamantes

2008-02-28T01:11:00.004+01:00

“Sabes lo que te pasa? ¡No tienes valor! ¡Tienes miedo! Miedo de enfrentarte contigo misma y decir “Está bien la vida es una realidad, las personas se pertenecen las unas a las otras porque es la unica forma de conseguir la verdadera felicidad." Tú te consideras un espíritu libre, un ser salvaje y te asusta la idea de que alguien pueda meterte en una jaula. Bueno nena, ya estás en una jaula, tú misma la has construído y en ella seguirás vayas a donde vayas. Porque no importa a donde huyas siempre acabarás tropezando contigo misma”

marabillosa, coma sempre

2008-02-07T14:52:00.000+01:00

enténdote
todo vai ir ben
:)
sen máis

aviso a navegantes

2008-01-23T10:37:00.000+01:00

estes días non me fagades moito caso
prometo repoñerme, prometo mañás de pastelitos despois do Ruta, prometo Porrón, Nemenzo, Avante e moitos chistes

pero estes días non están sendo bos

e non sei como explicarvos coma sempre me sacades a flote
e como agradecervos

prometo
...
:)

facerse maiores

2008-01-12T20:59:00.000+01:00

el foi el

o rapaz inglés, rubio, de ollos azuis
o rapaz máis guapo que coñecín
que me abrazou aos trece anos cando estabamos xogando ao Monopoly
e eu non entendía a metade do que me contaba pero non me importaba

el

casou

e hoxe vin unha foto da súa boda

Bo 2008

2007-12-31T17:36:00.000+01:00

a xente corre, compra, berra (Feliz Ano!, moitas cousas boas!)
e corren
eu felicito saúdo, luces de cores, felicidade, sorrisos, peinados rimbombantes e xente maquillada de noite as dúas da tarde
os comercios vacíos, moitas compras
as estanterías vacías, bocinas pitando e villancicos pola rúa a todo trapo
alégrome dos reencontros e a tristeza é so un atisbo de duda a veces

parece que ninguén quere a revolución (aínda que insistas en que é un concepto vacío)

...

2007-12-27T12:14:00.001+01:00

Bo Nadal

e mellor Aninovo

Grease - We go together

2007-12-16T17:57:00.001+01:00

non sei que vos parece...

penso que podería ser esa coreografía que sempre falamos de facer na Quintana!

daranos tempo a aprendela ata o venres?

:)

Happy endings, no, they never bored me

2007-11-28T01:49:00.000+01:00

pouco que decir
a poesía non está feita para as mañás de vento frío por Juan XXIII coa bicicleta facendo chorar os ollos
extrañar, quedar para ir de cañas, intentar volver ser a de antes
xa non son coma antes
para ben, para mal
ganas de ir velas
bicos para que se mellore a que anda polo norte
alegría polos que topan moradas, traballos

e botar de menos a miña caña/cubata xemela, que anda con frío máis ao norte aínda :)

Vuoi sposarti con me?

2007-11-12T01:18:00.001+01:00

en Bonaval e coa Berenguela de fondo

¿

Benito Bodoque

2007-10-15T23:26:00.001+02:00

enormes!

BabyShambles Fuck Forever

2007-10-14T14:15:00.001+02:00

encántanme Babyshambles
adoro a Pete :)

aínda que non sempre sei defendelos cos argumentos correctos ;)

rentree

2007-10-03T01:33:00.000+02:00

o luns foi un día raro

en xeral
nada que dicir
o mundo está tolo
e non sei, podo como se cambia?
como se cambia?

e intentar entender o positivado, a Man Ray e a historia da fotografía asíenxeralnunhahora, e as voltas a comezar de novo
e a seguridade de...
capturar a realidade?
escribir coa luz?
erguerse cedo
coller a bici
tranquilidade e pouca e moitísima xente pola rúa
e ese aquel que ao final ten madrugar e ver todo dende que comeza
ter catro despertadores
e acabar no bar favorito, esperando, e vendo as pegatinas da parede
sen pensar en nada realmente
que para iso xa está o demais
e despedidas, e reencontros
e unha marabilla que me vai alegrar a vida
manchada de chapapote

23

2007-09-22T19:16:00.000+02:00

mil millóns de felicidades pequena
bótote de menos
sobre todo cantar La Sirenita e similares indo para o Maycar
e que todo teña sentido de repente
:)

2007-09-20T20:02:00.000+02:00

cantar a voz en grito redemption song polos bares

e darme conta de que (polo menos esta vez e sen que teña por que servir coma precedente) doe máis quedar que marchar

bailarbailarbailar, coma mr. bojangles

e esquecer soñar con cintas e calquer preocupación permanente

só dar voltas (e facer que as cousas non existan)

prometo

2007-09-19T15:50:00.000+02:00

deixar de utilizar o humor como táctica, técnica, instrumento
cando
-non sei que dicir
-algo me parece mal
-non sei coma encaixar algo
-e demais situacións (case todo o día, en fin)
prometo
algún día
neste momento é difícil

2007-09-15T10:08:00.000+02:00

volver atrás dous anos ao mesmo tempo que se pón un pé no mesmo bar ao que levas indo .... días seguidos merece a pena
semana igual nas mañás, nas tardes e nas noites
e, non só por iso, marabillosa
no Porrón, solucionando o mundo e acabando co estómago e a voz ao mesmo tempo
pecha os ollos, canta El Mundo de Wayne e, aínda que sexa mentira (ou verdade, quen sabe), pensa que vai todo ben
e sinto a escapada a última hora!

223

2007-08-27T02:50:00.000+02:00

as cousas cambian, para ben ou para mal
algo así dis mentres che dou a vara, nalgún sitio entre Pontevedra e Compostela que non recordo e que posiblemente non fose Padróm ;)
e, cansada, de que me amarguen e de amargarme cando estaba contenta ao salir de casa coas cestas
decido andar fedellando inutilmente (en plan fans) e non durmir
e mañá pasear na bici
e pola tarde archivar exposicións
que é algo bastante ruín para ter que facer en pleno agosto

new york, new york

2007-08-27T01:26:00.001+02:00

colilla dun puro de Broadway
herba de Central Park
ou, unha nova que se me ocurriu: algo do sitio no que estaba o mítico bar CGBG (onde comezaron Ramones, Patti Smith...)

que máis dá?
só quero que vaias, que o pases xenial, porque o mereces, que volvas cun sorriso enorme na cara, ganas de saír a rachar e contarmo todotodotodo a través dun litro de motxo ou un chupiño de likorcafé
nada máis, boa viaxe!

2007-08-21T20:05:00.000+02:00

ela comezou, como moitas das cousas boas, cun chupiño roubado

e acababamos compartindo horas de histeria, choro, riso, bágoas, felicidade

e esa maneira especial de entender o mundo

e ese chorar se alguén nos berra

pode parecer pequeniña, pero é moi grande

2007-08-09T19:44:00.000+02:00

aínda non creo que estivera alí

que se fora

e que xa volveu

que podo darlle un abrazo cando queira sen pensar que está a todo un océano de distancia

que me acabo de dar conta de todo o que a botei de menos

Free Hugs Campaign. (music by Sick Puppies.net album out)

2007-08-06T12:11:00.001+02:00

"a de filo"

2007-08-04T20:16:00.000+02:00

topeina nunha pizzería e lembrei cando chegaba tarde as clases e ela esperaba por min para comezar a lección
de Descartes, de Platón do que fora
do pouco que lembro e do que me gustaba o que explicaba
das poucas clases que considerei proveitosas na miña vida
as dela
as que chegaba tarde
e, agora que a época de estudo acaba (máis ou menos)
lémbrome tamén do discurso que me deu (medio bronca) por non decidirme sobre o que quería estudar
sobre o futuro
do texto que me mandou ler de KANT
e sempre me lembro dese texto ao escoller unha cousa ou outra
ao mirar atrás non sei se escollín ben, mal
se as cousas poderían ser doutra forma
creo que xa o entendín, o que me explicaron hai catro, cinco anos
a valentía está en escoller, en que a veces estamos demasiado acostumbrados a que nos dirixan, a que decidan por nós
por iso non sei se realmente fixen ben en chegar tarde a esas clases

2007-08-02T19:12:00.001+02:00

But you presume to know everything about me, because you saw a painting of mine. You ripped my fucking life apart. You are an orphan, right? Do you think I know the first thing abut how hard your life has been, how you feel, who you are, because I read Oliver Twist? Does that encapsulate you? Personally, I don't give a shit about all that. Because you know what? I can't learn anything from you I can't read in some fucking book. Unless you want to talk about you, who you are. Then I am fascinated. I am in. But you don't want to do that do you, sport? You are terrrified of what you might say. Your move, chief.

volvo sobre o que xa estaba

triste, amargada e tremendamente feliz á vez

pódese?

polo visto si

e xa non loito por cousas que (tristemente) están deixando de importarme

2007-07-30T21:36:00.000+02:00

Alguén sabe de que vai o meu traballo?

(cando o saiba eu, aviso)

2007-07-26T16:10:00.000+02:00

chuva?

escoitárades falar algunha vez desto?

grande! :D

2007-07-21T18:18:00.000+02:00

Té rojo con toque de ciruela y anís dice:
que raro tu de resaca

e a (xa) necesidade de extrañar e botar de menos e a (imposiblidade)
'por desgracia?
de non extrañar(te/vos) ata doer todo por dentro
odio (cada vez maior)(e acumulado) ao ordenador, teléfono, messenger, demaismecanismos
porque acercan pero non só de mentira
levanteime as 3 da tarde, teño un ollo hinchado e onte paseino REALMENTE ben
a pesar do ataque de alerxia (e en parte polo ataque de alerxia)
seguirei no sofá, vendo pelis ianquis da filla do presidente dos EEUU, o FLYmusic ou os 40 Latino
ou pode que (sorprendentemente) me levante, saque a manta e as gafas de sol, e me vaia pasear e fumar por aí adiante (o de fumar é innecesario ao mellor)
queda esperar, que veñan, que se marchen e seguir extrañando
e quedan moitos días de resaca

-continúa a conversación
-non nos despedimos (ou algo así)

Té rojo con toque de ciruela y anís dice:
pero podemos despedirnos mañana, voy a santaigo, tomare unas acñasa seguramente, si quieres te pego un toque

o seu contacto blablabla aparece coma non conectado
me parece que eu tamén
ou iso ou cun exceso de ironía

cambios

2007-07-19T17:14:00.001+02:00

todo cambiou demasiado rápido e non me acostumbrei

camiño tódolos días polo mesmo pasillo e voume apagando pouco a pouco

¿como era eso que falabamos?

cando fas algo tantos días que esqueces por que comezaches

costume

supoño

obsesiónome e choro con cancións

aquí non teño amigos pero só me preocupa a veces

non se me dá do todo mal estar sola

é normal pero acaba cansando

alegría, botaba de menos estar con vós tomando o café ou o que cadre

chamadas de alguén que anda por ese sitio que é tan meu e tan pouco meu á vez que me asusta

queda o Chiapas e o Trisquele

e despois de case perder o bus, sen saber que me pasa exactamente

son as 17, 20

pouco fixen e poucas ganas teño de facer nada

I Really Like the Cops- Brad Will

2007-07-18T12:36:00.001+02:00

seica rematamos a carreira
cando estudarán aos grandes no edificio blanco?

2007-07-15T18:52:00.001+02:00

nada que engadir

Incoherencias

2007-07-15T18:45:00.000+02:00

ultimamente case nunca lavo os dentes
sei que non debería decilo pero, especialmente á hora da comida, coma teño (sempre) que saír correndo porque casi (sempre) estou a punto de perder o bus non os lavo
curiosamente
cando a señorita eamare me fixo un xogodesesdeconteastarrápidoaoqueche preguntan
a pregunta: "se te tiveras que ir de casa rápido, que única cousa collerías?"
a resposta foi: o cepillo de dentes
igual necesito turno de mañá, quen sabe
seguro que se mo cambian, toparía forma de ir correndo tamén e estar case (sempre) a punto de perder o bus :)

e por fin saíu o Sol

2007-07-04T19:54:00.000+02:00

de agora en diante

adícome a archivar cintas

e a botar terriblemente de menos

2007-07-02T19:19:00.000+02:00

"nada, non hai maneira de que se mova de aquí, é pola Berenguela, pola Berenguela"
será por ela, será por mil cousas máis
precisámola agora, e enchernos de abrazos
porque hoxe é un deses días terribles en que as cousas perden todo o sentido
mil bicos para todos :)

2007-06-22T20:22:00.000+02:00

"O mundo divídese en dúas clases: os que van ao Café e os que non o frecuentan nunca. Son dúas mentalidades completamente distintas e contrapostas. E os que van ao Café, infinitamente superiores"

Georges Courteline, século XIX

roubei un azucarillo. por esta frase

e nunca deixar de ir ao Café

2007-06-12T19:36:00.000+02:00

L' Age Mur. Camille Claudel

Escultora. Apasionada. modelo e musa de Rodin. Encerrada nun psiquiátrico os últimos 30 anos da súa vida. Por querer tallar figuras

que cousa

en L' Age Mur represéntase a si mesma suplicándolle a Rodin, que tiña unha relación con outra muller, Rose Beuret, pola que deixa a Camille

Rose tira del e Camille suplica

Ata hoxe, coñecía de oídas a Rodin

da historia de Camille Claudel, a muller encerrada por querer adicarse a algo que estaba "mal visto", nin idea

oxalá algún día, nas escolas, ensinen a historia de VERDADE, sempre con maiúsculas

e de cor lila

2007-06-04T20:03:00.000+02:00

"o que queres sen que ninguén cho dea, o que das sen que ninguén o queira"

esa frase está por aquí, na parede e sempre a vexo, coma esa que está ao lado de Abastos "Todo es uno, uno es amor". Sempre a vexo sen querer.

¿canto tempo se tarda en facer un sitio dun?

¿e en desacostumbrarse de algo/alguén a quen queres?

e hoxe é día de toparse personajillos (nas máquinas do café)

2007-05-31T18:10:00.000+02:00

paso tres tardes a semana señores, tres, vendo todo tipo de xente, as súas casas, o que lles gusta e o que non
acabando farta dos artistas que din que van "en contra de Occidente, simplemente"
en fin
e cando chegan as dez e media da noite descubro moitas veces que non vin a ninguén
e é entón cando marcho pasear pola Quintana

22

2007-05-26T23:38:00.000+02:00

A unhas horas de acabar
os mellores regalos e felicitacións do mundo
un enorme gracias
good health :D
e sen dúbida do mellor por celebralo con vós, tropa inmellorable

2007-05-24T17:22:00.000+02:00

mañá firmo, polo menos por un ano, contigo

hoxe, treboada, festa e caféssolos :D

2007-05-21T14:23:00.001+02:00

O comezo do fin (suponse)

elas retratan ben como foi o día

cren vostedes no destino? e en que o tempo pasa tan rápido que a veces nin te decatas? Un dos primeiros días de clase, unha persoa diferente a que escribe isto e a mesma á vez, tivo que escribir unhas definicións na parte de atrás dunha clase na que non se collía da xente que había.

Escribiunas e, ao acabar a clase, escapou correndo ata que chegou ao Obradoiro chorando. Sentía que aquilo non era o seu pero, decidiu que, dalgunha maneira, había que seguir, que lle gustaba demasiado coma para deixalo. E, dende esa houbo tristezas e alegrías e golpes duros e felicidade inmensa. E coñeceu a mellor tropa de amigos que calquera pode imaxinar. Cal é o momento xusto no que te decatas de que non poderías adicarte a ningunha outra cousa no mundo?

"creamos realidades", somos un pouco escritores, magos, poetas, o que sexa. Aprendemos e describimos ao mundo, a veces saénos ben, outras mal, a veces temos demasiada información, outras non sabemos de onde sacala

esa rapaza, da que falei máis arriba, quedou nese edificio blanco e agora ten un pé dentro e outro fóra, alegría por todo o vivido e, coma cantaba Manu, unha infinita tristeza que espera pase pronto

un honor compartir estes catro anos con todos vós, compartiremos moitos momentos máis. Seguro

2007-05-09T13:31:00.000+02:00

ultimamente topo metáforas para todo
e tomo demasiado café, decidido non máis despois das sete da tarde
que non durmo
moitas e ningunha cousa a vez

cambios

2007-04-26T20:37:00.000+02:00

escapar
ou reiniciar que cantaban eles
sempre rúa abaixo

25 de Abril

2007-04-25T13:02:00.000+02:00

lembreime da señora que vendía bonecos e pinipons enriba dunha manta en Lisboa

creo que nunca vin un mercado tan grande

e pareceume unha das persoas máis sabias (ou a que máis) que coñecín nunca

dáme pena non acordarme da conversación, aínda que foran catro tonterías

nos seus ollos estaba abril, non noutras cousas

e, mentres haxa xente coa que nos dea pena non recordar as conversacións

abril existirá sempre

As lilas son máis bonitas en Abril (e os cravos vermellos :D)

2007-04-23T14:10:00.000+02:00

As cousas andan así e, se non camb¡aron en catro anos, seguirán así supoño

só de vez en cando sopla un pouco de aire fresco

unha idea novidosa e entón parece que se abren as fiestras que non hai neste edificio blanco

"Pero este paréceme o aspecto máis tráxico da condición humana: ter necesidade dunha autoridade que goberne, dun xefe; a única cousa segura é que non se pode controlar e que mata a túa liberdade. Peor: é a máis amarga demostración de que a liberdade non existe en absoluto, non existiu nunca e non pode existir. Aínda que hai que comportarse como se existira e buscala. Coste o que coste"

Oriana Fallaci

e a sensación de pasar toda a vida buscando esa frase e o momento no que a lin concretos

e unha enorme felicidade no tren de volta

e en xeral

2007-04-19T14:15:00.000+02:00

Non temos problemas, só "problemillas" e cada persoa vai tecendo a súa vida, chocando coa dos demais (a veces chocando demasiado :D), onte a Quintana estaba ben bonita, lembroume ao ano pasado e salvoume bastante
que a vida son momentos
coma falar da Maga e de Cortázar ou de viaxes ou do que sexa e deixar que pase o tempo, despaciño, entre os dedos, entre risas e tragos de motxo de fresa ou mora
segundo a ocasión
e, sobre todo, respirar moito aire fresco, bo tempo e pouco máis, involucrarse pouco en segundo que cousas e comezar (se é posible) a deixar pasar, a que non importen demasiado as cousas
que non temos problemas
só problemillas
e, só así en xeral, hai moita marabilla por aí solta

2007-03-28T20:20:00.000+02:00

"Un día o meu avó díxome que hai dous tipos de persoas: as que traballan, e as que buscan o mérito. Díxome que tratara de estar no primeiro grupo: hai menos competencia alí"

dixo
Indira

facédelle caso, non todo o mundo pode

2007-03-26T20:11:00.000+02:00

está sendo todo bastante caótico pero esperemos que saia ben :)

2007-03-13T12:59:00.000+01:00

"Ola, bela dama. Bonita noite, ¿verdade?

Perdoe a miña intromisión. Só desexaba pasear. Ou quizás disfrutar da vista. Non importa, é hora de que teñamos unha charla.

Ahh... esquecía que non nos presentaron. Non teño nome. Chámeme V.

'Sra. Xustiza, aquí V. V, aquí a Sra. Xustiza.' Ola, señora Xustiza. 'Boas noites, V.'

Xa está, xa nos coñecemos. Son admirador seu dende hai tempo. Oh, sei o que pensa.

'O pobre rapaz está tolo por min...' Síntoo, madame. Non é así en absoluto.

Admirábaa... aínda que a distancia. Mirábaa dende a rúa cando era un rapaz.

Decíalle ao meu pai, '¿Quen é esa dama?' e contestábame, 'É dona xustiza.'E decíalle, '¿Non é bonita?'

Non era só algo físico. Sei que non es desas. Non, amábaa como persoa. Como ideal. Iso foi fai moito. Agora hai alguén máis.

'¿Que? ¡V! ¿Traicionáchesme por unha rameira vaidosa de beizos pintados e sorriso incitante?'

¿Eu? ¡Disinto! ¡Foi a túa infidelidade a que me botou nos seus brazos!

¡Ah-ha! Sorprendinte, ¿eh? Pensabas que non sabía o teu. Pois seino. ¡Seino todo! Non me sorprendeu. Sempre che gustaron os uniformes.

'¿Uniformes? Non sei de que me falas. Ti sempre fuches o único, V...'

¡Mentirosa! ¡Zorra! ¡Rameira! ¿Negas que te lanzaches aos seus brazos e as súas botas?

¿Comeuche a lingua o gato? Iso parece.

Mostrácheste por fin. Xa non es a miña xustiza. Agora es a súa xustiza. Deitácheste con outro. ¡Dous poden xogar a ese xogo!

'¡Sniff! ¿Q-Quen é ela, V? ¿Como se chama?'

Chámase Anarquía. ¡E tenme ensinado máis ca ti coma muller!

Ensinoume que a xustiza é inútil sen liberdade. É honesta. Non fai promesas nen as rompe coma ti Jezabel.

Preguntábame por que non me mirabas aos ollos. Agora seino.

Adeus, querida. Entristeceríame pola nosa separación, pero xa non es a muller que amaba. Aquí tes un regalo final.

[V coloca unha caixa de regalo, fai unha reverencia e vaise. Prodúcese unha xigantesca explosión]

As chamas da liberdade, que fermosas. Ahh, a miña preciosa Anarquía... ata agora non coñecía a túa beleza"

Monólogo de V coa estatua da Xustiza do Old Bailey de Londres.

2007-03-12T14:11:00.000+01:00

Hoxe cheira a instituto e todo indica que para o ano vou volver...

case case seguro que nos podemos botar unhas risas voltando a horario de mañá, recreo e demais

e que ben sentaba poder saír no recreo, supoño que nos sentíamos moi maiores e era o que nos gustaba, non sei, aquela media hora sen facer nada dando voltas arredor do instituto era o mellor do día. Porque éramos medio libres, ou de todo seguramente e poucas veces a sensación de liberdade nos costou tan pouco. Agora é moi diferente pero tampouco hai tanto que nos adicábamos a preguntarlle a xente polos bares cando estábamos ao lado. Parecíanos moi gracioso. E sempre había quen daba mal as indicacións.

2007-02-22T17:25:00.000+01:00

"A chuva non mata"
sentenciaches un día e corriches moito tempo debaixo dela. E eu? Fun detrás, sempre, coidando que o mellor que podía facer naquela tarde horrible era seguirte. Agora case non teño a quen perseguir e non sei o camiño correcto, se cadra é imposible que exista un camiño correcto, polo que ao parecer e, por segunda vez, ante non saber que facer, escollo Compostela. E esperemos que ben. Ou ben e mal, pero sempre, sempre todo ben, :)

no Malas Pulgas decateime de canto vos botaba de menos (e na cena as seis da mañá de onte e hoxe co café ¿licor café? e, e, ....)

no metro non chove, aínda que nos equivocáramos (triste) e teño que cambiar xa os calcetíns. Corrín soa debaixo da chuva e teño os pés pingando. Vou aí a ver se me axudan :)

2007-02-20T01:14:00.000+01:00

é brillante e chove e rimos e choramos e vivimos e pasámolomalben pero por encima de todo ben, e mereceron a pena o reenganche e as horas de tren porque ía en busca de tres abrazos e de moitas aventuras e topeinos, ademais de gofres cun chocolate inmellorable, kebabs e pizzas que sentan mal e que nos regalen camisetas nun bar
e entender as cousas, a vida e conversas infinitas que serven para arranxar todo por dentro
e vimos o mar, e temos moitas servilletas :)
e sempre se agradece
todo
e nunca se agradece
o suficiente

2007-02-13T22:39:00.000+01:00

Dudas, medos, cambios, seguridade e unha casecasecerteza
Bilbo, a nena dos ollos máis brillantes do mundo, recuperar ilusións
aventuras e o
Corazón en venta

2007-02-07T18:06:00.000+01:00

As súas paredes foron testigo de centos de horas. Do que xa pasou e do noso, das risas, reflexións, estudo, bágoas e de novo risas. Ralladas porque xa non quedaba tempo e entón íamos pasear e repasar pola Quintana. Horas pola noite aí metidos e baixar e rir fóra de calquera cousa mentres tremíamos co frío. Era só polos nervios. Decidir de repente ir a tomar algo, onde fóra, porque a cabeza non daba máis. Agora deciden pechala os fins de semana e polas noites. E suponse que temos que calar, que nos vale calquera cousa. Non nos dan importancia. Case nunca. E é aí xusto onde comeza todo o problema.

Pero aí están. A esperanza de que na universidade segue habendo xente que pensa. Como mínimo. E non meros autómatas que collen todo o que lles dan e non protestan cando lles quitan algo que é tan seu. Non é por non ter as noites e os fins de semana. E porque cada vez, dentro da universidade, dáselle menos importancia ao que debería ser unha das cousas que máis a tiveran: os estudantes.

E menos mal que queda xente con ideas

Menos Mal

2007-02-01T14:01:00.000+01:00

Onte estivemos en París
non o de verdade, coma ela, pero case

....................

só milmillónsdegracias
quédanos o final, non esquezas

Cousas

2007-01-19T21:07:00.000+01:00

Dixéronche:
esta é a vista máis bonita da cidade
e "as persoas coma ti ou cámbiannas ou teñen que cambiar elas para adaptarse ao mundo"

Sigue sendo a vista máis fermosa da cidade, encántame pasear por alí
e non quero cambiar
(non de momento)
(non máis)

2007-01-15T21:25:00.000+01:00

desesperarse

olvidalo (na medida do posible)

se é que é posible

recuperar

cousas

esquecer (e lembrar)

e sorrir

outras

son días raros

e danme cuscús e cuídanme e escoitánme cando non fago máis que protestar

e só podo querelas

Bo Ano 2007

2007-01-03T23:30:00.000+01:00

Todo o mellor para este ano novo, espero seguir contando con cada un de vostedes tanto coma ata agora (e con iso xa estou moimoi contenta :D)
tres regalos
un sorriso enormee
a canción máis fermosa do mundo (o único remedo que eu coñezo para a resaca)
e isto que acabo de descubrir no mundo fotolog e me fai moita gracia

de verdade
moitas cousas boas para todos
e, coma sempre, un pracer
:)

Nadal

2006-12-23T22:11:00.000+01:00

este debería ser un post sobre o peche pero non, non podo explicar o arrepío ao pasar hoxe pola mañá polas Orfas e a sensación de colocar o candado e tirar das portas con forza e saber que se acabou

polo demais

marabilloso

pola contra, despois do mal trago, hoxe fun cargada de bolsas, estiven empaquetando regaliños e en casa cheira a cheminea e puxen o mítico vinilo de cando eramos pequenos e cantabamos os villancicos

e (por fin) escoitei Simon & Garfunkel (outra vez)

e as cousas están máis ou menos ben aínda que algunhas vaian realmente mal

e a xente pola rúa sorrí (a veces) e as cousas non parecen tan malas (a veces)

2006-12-20T12:27:00.000+01:00

...

días de encontros, días tristes e días que se salvan de ser tristes gracias aos encontros

2006-12-09T18:39:00.000+01:00

a veces deixar cousas atrás
cousas nas que traballamos e nas que crimos, é difícil
pero toca

2006-12-08T16:48:00.000+01:00

"Non podo crer que me condecoren. Eu cría que era necesario conducir tanques e gañar guerras."

8-12-1980

maldito día

2006-12-06T20:29:00.000+01:00

Liv e Joaquin, hoxe estiven vendo a peli de Cuatro, dille a nai a el nun momento da película, hai 2 clases de amor: Os que están aí porque se deron as circunstancias apropiadas e os outros, os mellores. Nos que se quere sen saber por que.

e levo todo o día caendo co sono e quedando durmida a cachos pero non de todo e si, pode que botara (varias) lagrimillas vendo a peli, pero é por vivir con ela que sempre chora con tódalas películas :D

tamén rescatei unha canción e moitos recordos que pensei non ía volver tocar

2006-12-06T19:36:00.000+01:00

elexir

a árbore das carreiras que está cando entras no Obradoiro

escoller e equivocarse porque esa é a base de escoller

o pouco/moito que me importan as cousas cando finxo que me importan (non) e se digo que non me importa algo é que non paro de pensar niso todo o día

a veces é así

e o que me costan as cousas a veces e é entón cando preciso dun empuxón, en forma de abrazo, de berro, de chamada

do que sexa

e entón sucede, e marco un número bastante esquecido que non parei de teclear en cabinas

só para ver que é da súa vida e que andan a facer ( e cando as podo volver ver)

espero que pronto, temos historias que contar

2006-11-27T17:28:00.000+01:00

o goberno financia, logo os medios apoian o goberno
logos os medios acomódans eporque xa lles dan cartos +traballo feito
+ o que quere a xente é rematar pronto é irse para casa
conclusión: algo falla
e premendo AQUÍ vedes o que sae en google cando procuras XORNAL
supoño que o pode resumir perfectamente
é aínda que o soportei mellor con Rayuela (aínda que rompera en 2)
cada vez soporto menos o que antes nos gustaba tanto, e cambiamos, crise do cuarto de vida?
non sei
din que é crecer
quen sabe
eu só vexo que parece que che pesan máis os zapatos

2006-11-26T18:22:00.000+01:00

podería explicarmilcousas

queontequixensaíreocansanciopuidocomigo

que traballarossábadossupónqueteespertasodomingoeparecesábado

queestoufartadostraballosedestacarreiraquesóservecomotítulonaparede enadamáis

quesómeapetecedarvoltasperoteñoquelimparacasaetraballar

pero son paridas

e realmente sódebería poñerque os cíbers deprimen a veces (moito)

eque no futurosóvexo o que me trouxo aquí, unha única idea

e esa idea é

Compostela

2006-11-22T19:58:00.000+01:00

Nous ne voulons pas d'un monde où la certitude de ne pas mourir de faim s'échange contre le risque de mourir d'ennui.

Non queremos un mundo onde a garantía de non morrer de fame supón o risco de morrer de aburrimento.

dixeron naquel maio
e hoxe preocupáronse por min e leváronme en coche e iso fíxome (se era posible) querelos máis por preocuparse e vir visitarme ou dicirme ¿queres que che faga a comida?
creo que sodes o mellor que topei nunca, gracias, obrigada e todo o demais
en serio
e creo que me acabo de cargar un radiador
pero iso é aparte
e non sei se asustarme porque fai ruidiños extraños

2006-11-15T12:23:00.000+01:00

estou alí ata marzo

catro palabras é unha conclusión lóxica

sabía que ía pasar pero non que me ía sentar tan mal

si, preguntou por ti

e o estres atenazoume a espalda e non me deixa dormir sen ter soños terribles

demasiada preocupación

2006-11-06T12:00:00.000+01:00

nunca mais

Domingo
12
Alameda

2006-11-03T18:12:00.000+01:00

deixoume o ordenador, estase duchando e algo me dixo sobre a onde íamos ir
ten todo en italiano, é a primeira vez que escribo un post nesta lingua bonitaaa
tireille todo o té por riba do ordenador pero rimos coma sempre
a outra fuxiu a primeira hora despois dunha chamada dun alto responsábel
ao despertar puxemos Calamaro e tumbada enriba da cama respirei
toquei coa punta dos dedos a felicidade
e gustoume
xa saíu e está secando o pelo, cheira coma na casa, a peluquería, xunto co dos garaxes e o do mar, dos mellores cheiros do mundo
mollar os pés na fonte, diversas aventuras, "ti ti vas a clase de batuka conmigo", eres túuuuuuu, e as cancións de Disney ou cotillear do pueblo
quedarse pillados alertando as palomas de que veñen os coches e ollando a torre esa que plantaron na zona vella "é perfecta :)"
porque ultimamente a vida é fuxir de toda responsabilidade posible (supostamente para adoptalo como modo de vida permanente ou non)
pasear, falar e pasear
e agora soa O tren e só temos ganas de bailar e bailar

2006-10-29T17:14:00.000+01:00

Nunca fumo dentro de casa

Odio facer a cama e a xente que vai sobrada e cre que (sempresempre) o que eles fan e a súa vida ten máis valor ca dos demais

tampouco a que cre que o que fai ten menos valor que o que fan os demais

todos iguais

encántame o pelo rizo porque supón a afirmación dunha gran sentencia que me mandaron cando pedín unha plancha polos Reis "o teu pelo é así, ti es así e non hai nada máis valioso que alguén que se acepta a si mesmo como é"

e dende esa poucas veces teimo en alisar o pelo

e xan ninguén me di que me queda ben (ante si)

boto de menos en contadas ocasións pero cando me lembro de alguén que quero e non está, xusto nese momento sinto coma se me fora a partir en cachiños

logo queda unha sensación de vacío difícil de explicar

adoro dar voltas pola zona vella de Compostela, soa ou non, fumando ou non, con música nas orellas sempre e pensando que a vida realmente non se debe tomar tan en serio

encántame saír e ler e aprender e tomar algo coma forma de coñecerse, falar e conseguir que as cousas non pesen tanto, coma forma de escapar e de fuxir das paranoias

odio que a xente se enfade por egoísmo e porque non se faga o que ela quere

non me gusta que non nos expliquen de pequenos que a vida ten partes malas e que aprendelo por ti mesmo teña esa mezcla de dor e de algo que, ao final, reconforta

ando desubicada pero onte xa me topei nunha conversa e nuns ollos que brillaban moito

e en ir os tres abrazados rúa arriba, deixando a que ten máis forza en casa para despois continuar ata amiña co filósofo das 4 da mañá, que estaba triste, que me deu un abrazo que parecía que se rompía

e non souben que facer para axudalo

e hoxe cando espertei tiña un vaso no bolso e alegría e pouquiña pena no corazón

2006-10-29T17:02:00.000+01:00

Alégrome TANTO de que volveras
mírame e sorrí e os ollos das dúas brillan
moito
sei que o digo pola crema do orujo e o ron pero sei que o penso e o podería dicir perfectamente sen as dúas cousas
"en serio, non te rías, boteite moito de menos"
as cousas que máis se sinten costa decilas e na maior parte dos casos non saen para fóra, pero esta vez si, simple, porque falando de calquera cousa contigo é coma estar sempre en casa

2006-10-27T10:15:00.000+02:00

Clase práctica as 9
saín do Ruta as sete e pico
estiven de charla na porta
deiteime as oito
desperteime as oito e vinte
estou que caio
fixen unha mesa en 3D que dá pena
e ademais ando desubicada
aínda que onte a charla e o camiño cara o Maycar serviu de moito
sobre todo certo bocata de (outro dos innumerables) personaxes favoritos da (increíble e surrealista) noite santiaguesa
falar, toparse cuns, con outros, cantar moi alto
cura a alma, e iso sempre vén ben

2006-10-14T20:39:00.000+02:00

NOS VOLVEREMOS A VER

Calamaro (sempre necesario)

Nunca hay un adiós total

entre dos ñieris,

siempre es un nos volveremos a ver

en algún lugar del tiempo.

No hay olvido cuando existe la amistad y el respeto,

el recuerdo de momentos entrañables,

alegrías y secretos.
Nos volveremos a ver

porque siempre hay un regreso

por eso cuenta con eso pongo mi mano en el fuego

por vos.
Soy un chico de familia

y no soy ningún carlito

viví las tumbas de la vida

soy un poeta maldito

a pesar de ser bonito

nunca dormí en el palito.

Viví las tumbas de la vida

soy un poeta maldito.
Nos volveremos a ver.

2006-10-14T20:27:00.000+02:00

Bizcocho. Un xenio. Durmir e durmir e ver cachos de películas cando esperto de vez en cando. As mans hinchadas. Intentei facer filloas. Nada. Catarro. Unha cea a que me encantaría ir. Ficar na casa coas mans cheas de crema. E a foto vai por "mooona", porque me lembrei hoxe do deserto.

2006-10-13T23:42:00.000+02:00

La Libertad ( Andrés Calamaro / Gringui Herrera )

Creo que todos buscamos lo mismo

no sabemos muy bien que es ni donde está

oímos hablar de la hermana mas hermosa

que se busca y no se puede encontrar
La conocen los que la perdieron

los que la vieron de cerca, irse muy lejos

y los que la volvieron a encontrar

la conocen los presos,

La libertad
Algunos faloperos,

algunos con problemas de dinero,

porque se despiertan soñándola,

algunos que nacieron en el tiempo equivocado,

la libertad
Todos los marginales del fin del mundo,

esclavos de alguna necesidad,

los que sueñan despiertos,

los que no pueden dormir,

la libertad
Algunos tristemente enamorados

pagando todavía el precio del amor

algunos que no pueden esperar,

y no aguantan más la necesidad
Algunos cautivos de eso, que no saben donde mirar,

tengo algunos hermanos y una hermana muy hermosa, la libertad
Igual que Norberto, me pregunto muchas veces, donde esta?

y no dejo de pensar,

será solamente una palabra,

la hermana hermosa

la libertad